Polskie boysbandy i girlsbandy lat 90. To oni królowali na scenie

Polski rynek muzyczny lat 90. ubiegłego wieku został zdominowany przez fenomen grup wokalno-tanecznych, które powstawały na fali ogromnej popularności zachodnich formacji takich jak Backstreet Boys czy Spice Girls. Rodzime boysbandy i girlsbandy stały się nieodłącznym elementem ówczesnej popkultury, przyciągając rzesze nastoletnich fanów i wypełniając po brzegi sale koncertowe w całym kraju. Do najpopularniejszych męskich zespołów tamtej ery należały grupy Just 5 czy Boom Box, które promowały wizerunek „chłopaków z sąsiedztwa” i odnosiły spektakularne sukcesy komercyjne dzięki melodyjnym hitom. Z kolei po stronie żeńskiej prym wiodły formacje takie jak De Su czy Taboo, łączące popowe brzmienia z dopracowaną choreografią i charakterystycznym stylem wizualnym. Choć wiele z tych zespołów nie przetrwało próby czasu, ich działalność zdefiniowała estetykę polskiej estrady tamtych lat, wprowadzając nowoczesne standardy promocji, profesjonalne teledyski oraz systematycznie budowany kult idola, który do dziś budzi u wielu osób silny sentyment.

Początki grupy sięgają 1993 roku, kiedy to z inicjatywy Małgorzaty Pruszyńskiej powstał zespół tworzony wspólnie z Darią Druzgałą, Beatą Kacprzyk i Anną Mamczur. Zanim wokalistki zaczęły występować pod własnym szyldem, szlifowały warsztat, wspierając w chórkach zespół Varius Manx. Bliska relacja z liderem tej grupy, Robertem Jansonem, okazała się kluczowa – to właśnie on skomponował materiał na ich debiutancki album z 1996 roku. Płytę, zatytułowaną po prostu „De Su”, wypromował kultowy dziś przebój „Życie cudem jest”.

W czasach ogromnej popularności grup wokalnych lat 90., formacja Hi Street wyraźnie odcinała się od konkurencji wyższym poziomem ambicji artystycznej. Twarzą i liderem zespołu był Waldemar Goszcz – artysta kojarzony przez szeroką publiczność także z głównej roli w popularnym serialu „Adam i Ewa”. Ich muzyczną wizytówką stał się hit „Czujesz serca rytm”, który do dziś pozostaje symbolem tamtej ery. Obiecującą karierę przerwała jednak tragedia – w 2003 roku Goszcz zginął w wypadku samochodowym w okolicach Ostródy.

Projekt Take 4 zapowiadał się na spektakularny sukces, a wytwórnia fonograficzna nie szczędziła środków na jego promocję. O ogromnej skali inwestycji świadczył chociażby teledysk do ich jedynego rozpoznawalnego przeboju, który zrealizowano z rozmachem w egzotycznej Azji. Mimo wielkich nadziei i solidnego zaplecza finansowego, kariera dziewcząt okazała się niezwykle krótka, wygasając niemal tak szybko, jak się rozpoczęła.

W skład tego męskiego trio wchodzili Andrzej Lampert, Krzysztof Świętek oraz Rafał Gołąbowski. Zespół postawił na taneczne brzmienia, dzięki którym szybko zdobył popularność, lansując takie hity jak „Noc i dzień” czy energetyczną „Salsę”. Choć ich przygoda na scenie trwała zaledwie dwa lata, była niezwykle intensywna – grupa wydała dwa albumy: debiutancki Boom Box (1998) oraz Czystą energię (1999). Ważnym punktem w ich karierze był również występ na festiwalu w Opolu w 1998 roku, jednak niedługo później formacja podjęła decyzję o zakończeniu działalności.

Formacja narodziła się w 1997 roku jako efekt castingu zorganizowanego przez wytwórnię Tic Tac. Projekt miał być rodzimą odpowiedzią na światowy fenomen Spice Girls. Oficjalny debiut sceniczny grupy nastąpił w lutym 1998 roku podczas imprezy Bravo Party, gdzie wokalistki zaprezentowały utwór „Nie musisz”. Ich dyskografię otwierał singiel „One”, a kolejne sukcesy przyniosły piosenki „Ja tak to czuję” oraz „Funky Town”. Pierwszy etap działalności zespołu zakończył się w połowie 1999 roku, gdy grupę opuściła Sylwia Wiśniewska, decydując się na karierę solową (uwieńczoną rok później albumem „Cała ty”). Mimo odejścia Wiśniewskiej i jeszcze jednej wokalistki, pozostałe trzy członkinie nie poddały się i kontynuowały występy pod tą samą nazwą aż do 2003 roku.

Ten poznański boyband narodził się jesienią 1996 roku w murach tamtejszego K&K Studio. Grupę współtworzyli Michał Gielniak, Robert Kalicki, Tomasz Matela oraz Marcin Mikołajczak. Oficjalny start ich kariery przypadł na wiosnę 1997 roku, kiedy to premierę miał singiel i teledysk „Wybacz mi”, zapowiadający debiutancki album formacji. Zespół szybko zyskał ogólnopolską rozpoznawalność, co zaowocowało występem na festiwalu w Opolu w 1998 roku oraz udziałem w prestiżowej, wakacyjnej trasie koncertowej Lata z Radiem.

Formacja Just 5 powstała jako rodzima próba powtórzenia fenomenu amerykańskich gigantów, takich jak Backstreet Boys czy Take That, którzy w latach 90. całkowicie zdominowali światowy rynek muzyczny. Za całym przedsięwzięciem stał producent Sławomir Sokołowski. To on wiosną 1997 roku zorganizował głośny casting, na który przybyło ponad 600 kandydatów marzących o sławie. Ostatecznie postawiono na pięciu młodych artystów: Bartosza Wronę, Grzegorza Kopalę, Shadiego Atouna, Daniela Moszczyńskiego oraz Roberta Krylę. Grupa błyskawicznie stała się popkulturowym zjawiskiem – ich debiutancki album rozszedł się w imponującym nakładzie 250 tysięcy sztuk, a promujący go przebój „Kolorowe sny” stał się hymnem pokolenia, który znała niemal cała Polska.