Nie żyje wybitny historyk i wykładowca. Był jednym z twórców „Solidarności”

Zmarł jeden z najważniejszych badaczy najnowszej historii Polski. Przez lata łączył pracę naukową z działalnością opozycyjną, nie godząc się na kompromisy z władzą PRL. Jego dorobek i postawa ukształtowały sposób, w jaki dziś mówimy o powojennej historii kraju.

Andrzej Paczkowski nie żyje. Miał 87 lat

W sobotę, 3 stycznia, zmarł prof. Andrzej Paczkowski, wybitny historyk, wykładowca akademicki, opozycjonista w czasach PRL oraz znawca najnowszych dziejów Polski. Informację o jego śmierci potwierdził Polskiej Agencji Prasowej prof. Antoni Dudek. Wiadomość błyskawicznie obiegła środowiska naukowe, dziennikarskie i opozycyjne, wywołując falę wspomnień i pożegnań.

Paczkowski przez dekady był jednym z tych badaczy, którzy nie tylko opisywali historię, ale także ją współtworzyli. Jego głos w sprawach dotyczących PRL, opozycji i “Solidarności” miał szczególną wagę – wynikał z osobistego doświadczenia, a nie wyłącznie archiwalnych dokumentów.

Od Krasnegostawu do profesury

Urodzony 1 października 1938 roku w Krasnymstawie, całe zawodowe życie związał z historią. Studiował na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył w 1960 roku. Doktorat obronił w 1966 r., a habilitację dziewięć lat później. W 1991 r. otrzymał tytuł profesora.

Pracował m.in. w Instytucie Badań Literackich PAN, Bibliotece Narodowej oraz Instytucie Historii PAN. Był również wykładowcą w Collegium Civitas, gdzie dla studentów pozostawał nie tylko naukowcem, ale także świadkiem historii, o której opowiadał.

Opozycjonista, który nie ograniczał się do teorii

W czasach PRL prof. Paczkowski był aktywnym działaczem opozycji demokratycznej. W 1980 roku wstąpił do Solidarność i zaangażował się w działalność Komisji Zakładowej przy Instytucie Historii PAN. Współtworzył deklarację ideową Klubów Rzeczpospolitej Samorządnej “Wolność–Sprawiedliwość–Niepodległość”, wykładał we Wszechnicy Robotniczej Regionu Mazowsze i działał w podziemnych strukturach naukowych.

Był związany z niezależną prasą i wydawnictwami – współpracował z “Tygodnikiem Wojennym”, “Krytyką”, “KOS-em” i “Niezależnością”. Współtworzył “Archiwum Solidarności”, a w latach 80. wielokrotnie przywoził z zagranicy wydawnictwa i środki finansowe dla podziemia.