Rodzina chciała pomóc, a skrzywdziła Daniela Martyniuka? Nowe fakty ws. rodzinnego dramatu

Historia Daniela Martyniuka od lat rozgrywa się na oczach opinii publicznej. Skandale, nagrania i kolejne wypowiedzi bliskich sprawiły, że rodzinny dramat stał się tematem ogólnopolskiej dyskusji. Teraz głos zabiera psychoterapeutka, która wprost mówi o konsekwencjach takiej “publicznej terapii”.

Rodzinny dramat Martyniuków

Daniel Martyniuk wielokrotnie trafiał na nagłówki portali za sprawą kontrowersyjnych zachowań, konfliktów z prawem i problemów z używkami. Równie głośne były wypowiedzi jego najbliższych, zwłaszcza matki, Danuty Martyniuk, która w emocjonalnych wywiadach mówiła o uzależnieniu syna, własnej bezradności i kolejnych próbach ratowania sytuacji.

Dla wielu odbiorców takie wyznania były poruszające i budziły współczucie. Inni zaczęli jednak zadawać pytanie: czy publiczne mówienie o chorobie bliskiej osoby rzeczywiście pomaga w leczeniu, czy może przynosi skutek odwrotny od zamierzonego?

Psychoterapeutka Kinga Rochala nie ma wątpliwości, że taka forma “interwencji” bywa bardzo ryzykowna.

Publiczne wypowiedzi bliskich rzadko mają pozytywny wpływ terapeutyczny. Częściej nasilają mechanizmy obronne, poczucie wstydu, złość i opór – tłumaczy w rozmowie z Faktem.

Jej zdaniem osoba uzależniona, zamiast poczuć wsparcie, może odebrać takie wystąpienia jako atak, próbę kontroli lub publiczne upokorzenie.

Zaprzeczanie, wstyd i ucieczka. Jak działa mechanizm uzależnienia

Ekspertka podkreśla, że uzależnienie nie jest wyłącznie problemem “złej woli” czy braku charakteru. To choroba, w której ogromną rolę odgrywają mechanizmy obronne, a jednym z najsilniejszych jest zaprzeczanie.

Zaprzeczanie pozwala chronić się przed lękiem, wstydem i poczuciem winy. Przyjęcie faktu uzależnienia oznacza konfrontację z utratą kontroli, stratami i odpowiedzialnością, co bywa psychicznie zbyt trudne – wyjaśnia Rochala.

Publiczne napiętnowanie problemu może ten mechanizm tylko wzmocnić. Zamiast refleksji pojawia się bunt, ucieczka w substancję lub agresywne odcinanie się od bliskich.

Psychoterapeutka podkreśla też, że nawet najlepsze ośrodki, pieniądze i wsparcie rodziny nie wystarczą, jeśli osoba uzależniona nie ma wewnętrznej gotowości do zmiany. Ta, jak zaznacza, rodzi się wyłącznie w bezpiecznej, prywatnej relacji, a nie pod presją opinii publicznej.

Przerywane terapie i powroty. Dlaczego to wcale nie musi oznaczać porażki

Danuta Martyniuk wielokrotnie mówiła, że rodzina opłacała synowi pobyty w renomowanych ośrodkach odwykowych, które kończyły się przedwcześnie. Dla wielu obserwatorów był to dowód “braku chęci leczenia”. Psychoterapeutka studzi jednak takie oceny.

Uzależnienie ma charakter nawrotowy, a proces leczenia rzadko przebiega liniowo. Przerywanie terapii może wynikać z lęku przed zmianą, konfrontacją z emocjami lub uruchomienia mechanizmów obronnych – tłumaczy.

Z klinicznego punktu widzenia powrót do terapii po przerwie nie jest porażką, lecz częścią procesu zdrowienia. Problem pojawia się wtedy, gdy presja, oczekiwania otoczenia i publiczne komentarze sprawiają, że osoba uzależniona traci poczucie autonomii i wpływu na własne decyzje.

W ocenie ekspertki w takich sytuacjach “pomoc” może nieświadomie podtrzymywać problem, zamiast go rozwiązywać.