10 najsłynniejszych tiar Królowej Elżbiety II. Wśród nich najdroższa, najcięższa i z najcenniejsza!

Trumna z ciałem królowej Elżbiety II znajduje się obecnie w Westminster Hall w Pałacu Westminsterskim w Londynie, gdzie można składać hołd zmarłej monarchini. Na trumnie znajduje się Royal Standard, czyli flaga reprezentująca głowę państwa i Wielką Brytanię. Na niej wieniec kwiatów, jabłko królewskie, berło oraz pokazywana na tysiącach zdjęć z uroczystości, zapierająca dech w piersiach Brytyjska Korona Państwowa, która po raz pierwszy ozdobiła głowę królowej w dniu jej koronacji.

Jest to jednak tylko jedna z dziesiątek olśniewających tiar i koron, do których królowa miała dostęp. Swoje tiary chętnie wypożyczała synowym i żonom swoich wnuków, a wiele z nich skrywa ciekawe historie. Oto najsłynniejsze tiary królowej Elżbiety II.

Jedna z najbardziej klasycznych i pięknych tiar w brytyjskiej kolekcji, królowa Maria otrzymała tę jako prezent ślubny w 1893 roku. I chociaż dziś jest to tiara w całości diamentowa, pierwotnie była zwieńczona czternastoma dużymi perłami. Ostatecznie perły te zostały użyte w nowej Tiarze z Węzłem Kochanka.

Elżbieta II dostała Tiarę “Dziewczyny” jako prezent ślubny w 1947 roku i była to najczęściej używana tiara przez brytyjską monarchinię. Swoją nazwę wzięła od komitetu kobiet, które zebrały pieniądze na jej stworzenie.

Powstała w 1913 roku na zamówienie dla królowej Marii. Koronę wysadzaną brylantami ozdabia 19 wiszących pereł, a całość została oprawiona w srebro i złoto. Tiara została przekazana królowej Elżbiecie II w 1953 roku, która później wręczyła ją swojej synowej, księżnej Dianie w prezencie ślubnym. Dziś Tiarę z Węzłem Kochanka nosi księżna Cambridge, Kate.

Tiara została stworzona przez firmę jubilerską Garrard w 1919 roku, a do jej użycia wykorzystano srebro, złoto i diamenty z naszyjnika królowej Wiktorii, który ta miała na swoim ślubie w 1893 roku.

W sierpniu 1936 roku Maria podarowała ją swojej synowej, królowej Elżbiecie (Królowej Matce), która następnie pożyczyła ją dwóm słynnym pannom młodym: swojej córce, królowej Elżbiecie II i wnuczce, księżniczce Annie. W 2002 roku królowa Elżbieta II odziedziczyła tiarę po matce, a latem 2020 roku pożyczyła ją na ślub swojej wnuczce Beatrycze.

Stworzony w 1820 roku dla króla Jerzego IV jest uznawany za najstarszą tiarę w kolekcji rodziny królewskiej. Wykonany przez londyńskiego jubilera Rundell & Bridge, diadem posiada 1333 małe diamenty i kilkaset pereł. Składa się z 4 krzyży oraz 3 kwiatów, które miały upamiętnić powstanie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej: oset, który reprezentował Szkocję, róża, która symbolizowała Anglię i koniczyna reprezentująca Irlandię.

Królowa zakłada go na różne państwowe wydarzenia, na przykład na otwarcie Sesji Parlamentu czy do oficjalnych portretów. Ponieważ w pierwotnej wersji został stworzony dla mężczyzny, jest cięższy niż większość tiar w kolekcji Elżbiety II.

To wysadzana 488 diamentami tiara w rosyjskim stylu, podarowana jako prezent z okazji 25. rocznicy ślubu królowej Aleksandrze w 1888 roku przez komitet arystokratycznych dam. Uważa się, że królowa Aleksandra poprosiła o tiarę podobną do tej, którą posiadała jej siostra, cesarzowa Maria Fiodorowna z Rosji. Swoim specyficznym kształtem przypomina kokosznik, czyli rosyjskie nakrycie głowy.

Królowa Maria pozostawiła tiarę swojej wnuczce, królowej Elżbiecie II, w 1953 roku. Ta tiara może być noszona również jako naszyjnik.

Tiara Halo została zamówiona u Cartiera przez króla Jerzego VI w 1936 roku, trzy tygodnie przed jego wstąpieniem na tron. Podarował ją swojej żonie Elżbiecie, która następnie przekazała ją królowej Elżbiecie II w dniu jej 18-tych urodzin. Swoją nazwę wzięła od wytwórcy Cartiera oraz kształtu – “Halo” to po angielsku aureola. Elżbieta II jednak nie polubiła się z tą konkretną tiarą i prawdopodobnie nigdy jej nie założyła.

Tiara Halo spodobała się za to księżniczce Małgorzacie, która nosiła ją przez lata, a później księżniczce Annie. Również księżna Kate wybrała właśnie tę tiarę na swój ślub z księciem Williamem.

Tiara została wykonana przez Boucherona dla Dame Margaret Greville, która po swojej śmierci kazała przekazać kolekcję klejnotów i biżuterii swojej przyjaciółce, królowej Elżbiecie (Królowej Matce) w 1942 roku. Jeden z historyków ocenił, że tiara została wykonana dla pani Greville w 1919 roku. Królowa Elżbieta II odziedziczyła ją po śmierci matki w 2002 roku.
Tak jak w przypadku Tiary-kokosznika Królowej Aleksandry, również ta tiara była inspirowana rosyjskim nakryciem głowy. Uznawana za jedną z najdroższych tiar – szacuje się, że jej wartość to prawie 14 milionów dolarów. Jej środek zdobi ogromny, prawie 100-karatowy szmaragd.

Była to pierwsza tiara w historii, której królowa Elżbieta II odmówiła wypożyczenia – na swój ślub chciała ją założyć Meghan Markle. Ostatecznie tiarę mogliśmy podziwiać na ślubie księżniczki Eugenii z Jackiem Brooksbankiem 12 października 2018 roku.

Uznawana za ulubioną tiarę królowej Elżbiety II, Tiara Władimirowiczów może poszczycić się dramatyczną, pełną zwrotów historią. Została wykonana dla Wielkiej Księżnej Marii Pawłownej Starszej, żony Wielkiego Księcia Władimira Aleksandrowicza oraz ciotki Mikołaja II. Nadworny jubiler Bolin wykonał ją prawdopodobnie w 1874 roku. Gdy w 1917 roku wybuchła rewolucja i zamordowano cara Mikołaja II, Księżna z rodziną uciekła, zostawiając swoją biżuterię w pałacowej skrytce. Stamtąd przed Bolszewikami uratował ją przyjaciel rodziny, przemycając ją z Rosji do Anglii. Tiara przypadła później w spadku greckiej księżniczce Helenie, która sprzedała ją w 1921 roku królowej Marii.

Początkowo tiara składała się z 15 diamentowych okręgów oraz pereł, jednak przy transporcie tiara uległa uszkodzeniu. Królowa Maria wprowadziła więc delikatne zmiany w wyglądzie tiary. Tiarę przystosowano do wymiany ozdób – można wymienić w niej perły na szmaragdy lub nosić ją bez żadnych dodatków. Królowa Elżbieta II uwielbiała nosić właśnie tę tiarę, a z racji stojącej za nią historii, jest uznawana za jeden z najcenniejszych klejnotów brytyjskiej rodziny królewskiej.

Jest to tiara pochodzenia greckiego, w całości wysadzana diamentami. Na samym środku znajduje się wielki diament otoczony wieńcem laurowym, a po bokach motywy wiciokrzewu. Tiara pierwotnie należała do matki księcia Filipa, Alicji księżnej Grecji i Danii. – męża Elżbiety II. Alicja postanowiła podarować tiarę jako prezent swojej synowej, księżniczce Elżbiecie, z okazji jej ślubu z Filipem w 1947 roku. Elżbieta II nigdy jednak nie założyła tiary i przekazała ją swojej córce, księżniczce Annie. Ta wypożyczyła ją swojej córce, Zarze Phillips w dniu jej ślubu i był to pierwszy i jedyny raz, gdy tiarę założył ktoś bez tytułu książęcego.

Brytyjska Korona Państwowa została wykonana w 1937 roku przez firmę jubilerską Garrad & Co na uroczystość koronacji króla Jerzego VI, później użyta również podczas koronacji królowej ELżbiety II. Używana tylko podczas najważniejszych uroczystości państwowych w Wielkiej Brytanii np. podczas otwarcia parlamentu.

Korona wysadzana jest prawie trzema tysiącami kamieni szlachetnych, w tym 2868 diamentami, 273 perłami, 17 szafirami, 11 szmaragdami i 5 rubinami, a jej wartość jest wręcz nie do oszacowania. Uchodzi za najwspanialszy klejnot skarbca Tower w Londynie. Wśród kamieni szlachetnych umieszczonych w tym symbolu władzy znalazły się m.in Cullinan II (Mniejsza Gwiazda Afryki) – drugi co do wielkości diament świata o masie 317 karatów, szafir Stuartów, rubin Czarnego Księcia oraz szafir Świętego Edwarda. Brytyjska Korona Państwowa waży 1,28kg. W jednym z wywiadów, 90-letnia wówczas Elżbieta II wyznała, że nie może w niej pochylać głowy:

“Nie można spojrzeć w dół. Żeby odczytać przemówienie, należy podnieść je do góry. Gdybym spojrzała w dół, mogłabym złamać kręgosłup.”