Oliver Janiak zapytał syna, co chce dostać pod choinkę. Opowiedź MIAŻDZY

No i ciekawi mnie czy chłopka dostał tego pokemona czy nie 🙂 Mój 8 letni synek miał inne marzenia chciał polatać w tunelu aerodynamicznym, spełniłam jego życzenie i w styczniu mamy jechać do Leszna na lot.

[b]gość, 07-12-16, 16:10 napisał(a):[/b][quote][b]gość, 07-12-16, 15:04 napisał(a):[/b][quote][b]gość, 07-12-16, 11:24 napisał(a):[/b]Ja pamiętam jak mając jakieś 8-9 lat bawiłam się z kolegą moimi klockami lego – wtedy to był luksus. Jego rodziny nie było na nie stać. Przyszedł do nas jego ojciec zabrać go na basen i powiedział: “Ale Mikołaja nie ma wiesz, HE HE HE!” I poszedł. Wtedy był to dla mnie szok, choć wiedziałam, że facet był zwykłym burakiem i chciał zrobić mi przykrość. Z perspektywy wielu lat wiem, że przemawiała przez niego ziejąca zazdrość, że nie może zapewnić takich samych zabawek swojemu synowi. Burakiem jak był – jest nadal. Syn mimo wyższego wykształcenia poszedł niestety w jego ślady. Życie.To ty jesteś burakiem. Trzeba bylo podzielić się klockami z kolegą, jesli był biedniejszy od ciebie.[/quote]Dzieliłam się, przychodził do mnie i budowaliśmy różne rzeczy. Trwało to kilka ładnych lat… Potem w domu pojawił się komputer i dowiedziałam się od jego matki, że “Marek przychodzi do mnie tylko po to, by pograć na komputerze He he he…”. Jeśli mówiąc o dzieleniu się miałaś na myśli oddanie na własność – to chyba na głowę upadłaś. Wiesz ile w latach ’90 kosztowały klocki Lego vs wynagrodzenia w Polsce? Z resztą, rodzice mi powtarzali bym nie “pożyczała klocków”, bo ciężko pracują bym mogła je mieć. I jeśli Marek też chce je mieć, to niech jego rodzice na nie zapracują. PROSTE. Widzę, że po 500+ niepracującej patoli się w głowie przewraca – jak coś masz lepszego to oddaj, bo mi też się należy. A to dobre! :DDD[/quote]Ostatnimi zdaniami zupełnie się zdemaskowałaś ‘patolo” umysłowa.

[b]gość, 07-12-16, 15:04 napisał(a):[/b][quote][b]gość, 07-12-16, 11:24 napisał(a):[/b]Ja pamiętam jak mając jakieś 8-9 lat bawiłam się z kolegą moimi klockami lego – wtedy to był luksus. Jego rodziny nie było na nie stać. Przyszedł do nas jego ojciec zabrać go na basen i powiedział: “Ale Mikołaja nie ma wiesz, HE HE HE!” I poszedł. Wtedy był to dla mnie szok, choć wiedziałam, że facet był zwykłym burakiem i chciał zrobić mi przykrość. Z perspektywy wielu lat wiem, że przemawiała przez niego ziejąca zazdrość, że nie może zapewnić takich samych zabawek swojemu synowi. Burakiem jak był – jest nadal. Syn mimo wyższego wykształcenia poszedł niestety w jego ślady. Życie.To ty jesteś burakiem. Trzeba bylo podzielić się klockami z kolegą, jesli był biedniejszy od ciebie.[/quote]Dzieliłam się, przychodził do mnie i budowaliśmy różne rzeczy. Trwało to kilka ładnych lat… Potem w domu pojawił się komputer i dowiedziałam się od jego matki, że “Marek przychodzi do mnie tylko po to, by pograć na komputerze He he he…”. Jeśli mówiąc o dzieleniu się miałaś na myśli oddanie na własność – to chyba na głowę upadłaś. Wiesz ile w latach ’90 kosztowały klocki Lego vs wynagrodzenia w Polsce? Z resztą, rodzice mi powtarzali bym nie “pożyczała klocków”, bo ciężko pracują bym mogła je mieć. I jeśli Marek też chce je mieć, to niech jego rodzice na nie zapracują. PROSTE. Widzę, że po 500+ niepracującej patoli się w głowie przewraca – jak coś masz lepszego to oddaj, bo mi też się należy. A to dobre! :DDD

I słusznie, mój syn w 4 klasie podstawówki potrafił kłócić się z kolegami, że Mikołaj istnieje. Pisał listy do Mikołaja i nawet tydzień przed Mikołajkami próbował nie rozabiać.

ona to sliczna i bardzo zgrabna dziewczyna

Wobbuffet!!!

Ja pamiętam jak mając jakieś 8-9 lat bawiłam się z kolegą moimi klockami lego – wtedy to był luksus. Jego rodziny nie było na nie stać. Przyszedł do nas jego ojciec zabrać go na basen i powiedział: “Ale Mikołaja nie ma wiesz, HE HE HE!” I poszedł. Wtedy był to dla mnie szok, choć wiedziałam, że facet był zwykłym burakiem i chciał zrobić mi przykrość. Z perspektywy wielu lat wiem, że przemawiała przez niego ziejąca zazdrość, że nie może zapewnić takich samych zabawek swojemu synowi. Burakiem jak był – jest nadal. Syn mimo wyższego wykształcenia poszedł niestety w jego ślady. Życie.

A ja wolałam iść na podwórko z koleżankami. Mama zrzucała nam kanapki przez balkon i nie mogła się doprosić żebym do domu wróciła. Ale jak nadawali następny odcinek Dynastii to wszyscy pędziliśmy do domu, aż się za nami kurzyło. Fajne czasy.

[b]gość, 07-12-16, 07:51 napisał(a):[/b]Pamietam te katalogi…miałam 7-8 lat i tez krzyczelusmy,zamawiam to!a ja zamawiam to!juz samo ogladanie tego katalogu bylo pieknym przezyciem dla naszej podwórkowej bandy…a pod choinke sie dostawalo pomarancze orzechy,czekolade i nowy szalik lub inna praktyczną rzecz i wtedy czlowiek był zachwycony,raz chyba dostałam lalke Agatke ktora zamykala oczy jak sie ja polożyło…..to były czasy……mimo braku wlasciwie wszystkiego ludzie byli bardziej szczesliwi niz majac teraz wszystko w zasiegu ręki.Nasz błąd polega teraz na tym ze przez pamiec o tamtych czasach,naszym dzieciom staramy sie.zapewnic doslownie wszystko o co poprosza…a im sie w dupach przewraca i tak nic nie doceniaja…Dokładnie.

Wiem, jak to jest być dzieckiem i nie dostawać tego, o co się prosi. Szczególnie jak matka sie pytała, co chcę, ja, że Barbie, a ona “zobaczymy…” i Barbie nie było. Więc było mi strasznie przykro.

karola o kaprawych oczach

Fantastyczna reklama smyka. Pogratulowac!!!

on ładniejszy niz ona!