24. rocznica ataku na World Trade Center! Przypominamy rozpaczliwe pożegnania i dramatyczne sceny

11 września 2001 roku to data, która na zawsze zmieniła świat. To właśnie wtedy doszło do największego zamachu we współczesnej historii. Terroryści z organizacji Al-Kaida porwali w Stanach Zjednoczonych cztery samoloty pasażerskie. Dwa z nich uderzyły w bliźniacze wieże World Trade Center w Nowym Jorku. Trzeci samolot rozbił się o budynek Pentagonu w Waszyngtonie, a czwarty spadł na pole w Pensylwanii, bo pasażerowie stawili opór terrorystom. Ich prawdopodobnym celem zamachu miał być Kapitol lub Biały Dom.

Ten dzień przepełniony był ogromnym strachem i bólem. W tę potworną historię na stałe wpisały się dramatyczne sceny z WTC, w tym rozpaczliwe i pożegnalne telefony, próby ratowania życia czy ludzie spadający z budynku.

W wyniku tego dramatycznego zamachu zginęło około 3 tys. osób, a tysiące zostały ranne. Większość poniosła śmierć wskutek uderzenia w budynki World Trade Center, które zawaliły się i przepełniły ogromnymi pożarami. Wśród ofiar znajdowały się osoby różnej narodowości, ale także obywatele Polski i pochodzenia polskiego, którzy pracowali m.in. jako księgowi, maklerzy czy pracownicy techniczni. Niektórym udało się ocaleć, ale niestety nie wszyscy mieli tyle szczęścia.

Wśród ocalałych z zamachu na WTC znalazła się Polka – Leokadia Głogowska, której biuro znajdowało się na 82. piętrze budynku. W jednym z wywiadów z mediami wspominała:

„Była wtedy piękna pogoda. W biurze panowała cisza. Nagle rozległ się przerażający huk i wszystko się strasznie zatrzęsło. W momencie uderzenia przez mgnienie oka widziałam w oknie całą masę unoszących się w powietrzu kartek papieru. Dziękuję Bogu, że oszczędził mi upiornego widoku spadających w dół rąk czy nóg. Niektórzy ludzie to widzieli”.

„Jeśli ktoś natychmiast nie uciekł, po pół minucie już mógł nie wyjść żywy. Na moim piętrze od razu pojawił się gęsty dym, a za dymem szedł ogień, który wszystkim odciął drogę. Straciliśmy trzech kolegów, komputerowców. Zatrzymali się, aby zabezpieczyć system i już nie wyszli” – dodała Polka.

Wśród ofiar ataku na WTC z Polski znalazł się m.in. syn polskiego kolarza Ryszarda Szurkowskiego, który wtedy tapetował ściany budynku. Szurkowski o śmierci syna dowiedział się na zebraniu Polskiego Komitetu Olimpijskiego, wówczas gdy sekretarka oglądała telewizor. Kolarz wtedy zapytał: “A ty co za horror oglądasz?!” Dopiero kiedy zadzwoniła zrozpaczona żona, zorientował się, co się dzieje. Najpierw próbował skontaktować się z synem, ale już nie odbierał, a potem z synową, która tak samo była w rozpaczy. Warto dodać, że żona zmarłego Norberta na miesiąc przed zamachem dowiedziała się, że spodziewają się drugiego dziecka.

Z okazji 24. rocznicy zamachu World Trade Center warto również przypomnieć jedną z najbardziej bohaterskich historii ocalenia. Miała ona miejsce w północnej wieży WTC w roli głównej z Polakiem, Janem Demczurem, który był pracownikiem myjącym okna. Tego dnia Polak wsiadł do windy na 44. piętrze, mając przy sobie wiadro i ściągaczkę do szyb. Razem z nim było również 5 osób. Niestety nie udało im się dojechać na piętro, bo międzyczasie w budynek uderzył porwany przez terrorystów samolot.

Demczur wraz z innymi osobami utknęli w windzie. W akcie desperacji udało im się otworzyć winę, a następnie dzięki przyrządowi sprzątającemu Polaka zaczęli przebijać się przez ścianę, chcąc wydostać się na zewnątrz. Po trudnej walce udało im się wydostać i uciekli schodami w dół z płonącego północnego wieżowca. Z budynku zdołali uciec dosłownie chwilę przed jego zawaleniem się.

Jeden z polskich strażaków Stanley Trojanowski był zaangażowany w pomoc i ratunek z ataku na WTC. Tego dnia rano, kiedy sprawdzał swój wóz strażacki, przerażony kolega krzyknął, aby wszyscy przybiegli i zobaczyli, co się dzieje w telewizji. Następnie ruszyli w drogę do akcji.

„Czułem, że jedziemy do piekła. Potwierdziło się to, gdy radio podało informację o drugim uderzeniu − w wieżę południową. Wtedy zadzwoniła komórka. To był jeden z moich synów: “Jedziecie już? Tato, kocham cię, uważaj na siebie. Życzę ci dużo szczęścia”. W oczach pojawiły mi się łzy, ale nie chciałem, by wiedział o moim wzruszeniu, więc twardo odpowiedziałem: „Będzie dobrze”, choć tak naprawdę nie wiedziałem, co nas czeka” – opowiadał Trojanowski w rozmowie z Onetem.

„Jeszcze przed zawaleniem wież widoczność była bardzo słaba. Gdy spoglądałem czasem w górę, myślałem, że to zagubione ptaki nie wiedzą, dokąd lecieć. To jednak byli zdesperowani ludzie, którzy woleli wyskoczyć z wysokiego piętra płonącej wieży, niż czekać na nieuniknioną śmierć w budynku. Później nie było widać już nic” – opisywał.

“Warstwy pyłu na ciałach były tak grube, że nie było nawet widać krwi, która albo parowała pod wpływem gorąca, albo okrył ją kurz” – wspominał Trojanowski przeraźliwe sceny z akcji ratowniczej,

Jedną z najpopularniejszych rozmów telefonicznych, która odbyła się w trakcie zamachu był to telefon Kevina Cosgrove, który był wiceprezesem w Aon Corporation. Tego dnia znajdował się w północno-zachodnim rogu 105. piętra South Tower. Chwilę przed godziną 10:00 czasu lokalnego, zadzwonił na numer alarmowy 911. Mężczyzna rozpaczliwie prosił o pomoc dyspozytora mówiąc, że on, ani jego koledzy nie chcą umierać.

“Moja żona myśli, że wszystko w porządku, zadzwoniłem i powiedziałem, że wychodzę z budynku i że nic mi nie jest, a tu bum!” – powiedział w trakcie rozmowy.

Mężczyzna podczas połączenia opisuje, co dzieje się i tłumaczy, że wokół znajduje się czarny dym. W pewnym momencie tą straszliwą rozmowę przerywa krzyk i ostatnie słowa pracownika, który mówił: “O Boże! Och!”. Po tym nastała cisza, a Wieża World Trade Center runęła.

Dramatyczne skutki ataku na WTC do dziś dają o sobie znać. To nie tylko żałoba i straszliwe wspomnienia, ale również choroby nowotworowe. Prawie 50 tysięcy strażaków, policjantów i innych bohaterów, którzy ratowali życie po zamachach na World Trade Center, boryka się z rakiem.

Z podsumowania udostępnionego przez CDC tuż przed 24. rocznicą zamachów, wynika, że aż ponad 48 tys. osób, które naraziły swoje życie po 11 września, cierpi dziś na nowotwory związane z tamtą tragedią. Wynik wzrostu to 143% w porównaniu do statystyki sprzed 5 lat. Wzrostowa jest także liczba tych, którzy zmarli z powodu choroby nowotworowej. Liczba zmarłych uczestników WTC Health Program przekracza już liczbę ofiar z zamachu, a wynosi około 8200 osób.